غزل ۵۸۷۸ - در کوی جان به قطع مراحل نمی رسیم

در کوی جان به قطع مراحل نمی رسیم
تا گرد جسم هست به منزل نمی رسیم ۱

نه دین ما به جا و نه دنیای ما تمام
از حق گذشته ایم و به باطل نمی رسیم ۲

در دست و پا زدن گرو از موج می بریم
دانسته ایم اگر چه به ساحل نمی رسیم ۳

کار شتابکار به پایان نمی رسد
این است اگر شتاب، به منزل نمی رسیم ۴

خونی که بود در تن ما، سوخت چون نفس
وز بخت بد هنوز به قاتل نمی رسیم ۵

دست کرم ز رشته تسبیح برده ایم
روزی نمی رود که به صد دل نمی رسیم ۶

زینسان که موج حادثه دنبال ما گرفت
چون کشتی حباب به ساحل نمی رسیم ۷

صائب درین محیط که هر قطره واصل است
ما در خود از طبیعت کاهل نمی رسیم ۸