غزل ۵۸۸۱ - تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟

تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟
تلخی ز بحر چند برای گهر کشیم؟ ۱

تیر ترا ز سینه کشیدن نه کار ماست
آهی مگر به قوت عجز از جگر کشیم ۲

قانع ز گل نه ایم به بویی چو عندلیب
ما سرو را چو فاخته در زیر پر کشیم ۳

زان پیش کافتاب حوادث شود بلند
خود را ز خم به سایه کوه و کمر کشیم ۴

کو بخت تا لباس گل آلود جسم را
در چشمه سار تیغ به آب گهر کشیم ۵

خون مرده است در تن ما از فسردگی
منت چه لازم است که از نیشتر کشیم؟ ۶

از اشک شمع، دامن فانوس تر شود
در محفلی که رشته ز عقد گهر کشیم ۷

تنگ است جا بر آن سگ کو از وجود ما
صائب بیا که رخت به جای دگر کشیم ۸