غزل ۵۸۸۲ - ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟

ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟
خمیازه را به چاشنی باده چون کشیم؟ ۱

از کوه قاف بال پریزاد عاجزست
بار جهان به خاطر آزاده چون کشیم؟ ۲

در فکر آسمان و زمینیم روز و شب
با این غبار ودود، نفس ساده چون کشیم؟ ۳

ما خون ز دست یار به صد ناز خورده ایم
از دست دیگران قدح باده چون کشیم؟ ۴

دریا و موج تشنه آمیزش همند
از عشق دامن دل آزاده چون کشیم؟ ۵

طوفان به بادبان ننهفته است هیچ کس
بر روی شید، پرده سجاده چون کشیم؟ ۶

ما ره به خط بی قلم یار برده ایم
منت ز حرفهای قلم زاده چون کشیم؟ ۷

فرمان قتل نیست چو پروانه مراد
ما ناز نوخطان ز رخ ساده چون کشیم؟ ۸

صائب بهشت جای خس و خار خشک نیست
زهاد را به انجمن باده چون کشیم؟ ۹