غزل ۵۹۱۹ - خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیم

خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیم
ما مرکب ازین رخنه جهاندیم و گذشتیم ۱

چون ابر بهار آنچه ازین بحر گرفتیم
در جیب صدف پاک فشاندیم و گذشتیم ۲

چون سایه مرغان هوا در سفر خاک
آزار به موری نرساندیم و گذشتیم ۳

گر قسمت ما باده و گر خون جگر بود
ما نوبت خود را گذراندیم و گذشتیم ۴

کردیم عنانداری دل تا دم آخر
گلگون هوس را ندواندیم و گذشتیم ۵

در رشته کشیدند دگرها گهر جان
ما این عرق از جبهه فشاندیم و گذشتیم ۶

هر چند که در دیده ما خار شکستند
خاری به دل کس نخلاندیم و گذشتیم ۷

یک صید ازین دشت به فتراک نبستیم
چون مهر همین تیغ رساندیم و گذشتیم ۸

هر چند که در مد نظر بود دو عالم
یک حرف ازین صفحه نخواندیم و گذشتیم ۹

فریاد که از کوتهی بازوی اقبال
دستی به دو عالم نفشاندیم و گذشتیم ۱۰

صد تلخ چشیدیم زهر بی مزه صائب
تلخی به حریفان نچشاندیم و گذشتیم ۱۱