غزل ۵۹۲۳ - ما چاشنی بوسه ز دشنام گرفتیم

ما چاشنی بوسه ز دشنام گرفتیم
فیض شکر از تلخی بادام گرفتیم ۱

دل صاف نمودیم به نیک و بد ایام
فیض دم صبح از نفس شام گرفتیم ۲

ناکامی جاوید چو در کام جهان بود
از کام جهان دست به ناکام گرفتیم ۳

در رهگذر سیل فنا خواب حرام است
رفتیم برون از فلک آرام گرفتیم ۴

بر کنگره عرش ضرورست کمندی
چون شانه سر زلف دلارام گرفتیم ۵

رفتیم ازین قلزم خونین به کناری
زین معرکه خود را به لب بام گرفتیم ۶

دیدیم که پرگار فلک در کف ما نیست
چون نقطه درین دایره آرام گرفتیم ۷

زهاد گرفتند ره گلشن فردوس
ما گردن مینا و لب جام گرفتیم ۸

کردیم دل سنگدلان را به سخن نرم
از ریگ روان روغن بادام گرفتیم ۹

در دست فلاخن نکند سنگ اقامت
ما زیر فلک بهر چه آرام گرفتیم؟ ۱۰

صائب ز سر میوه فردوس گذشتیم
تا بوسه تلخ از دهن جام گرفتیم ۱۱