غزل ۵۹۲۲ - از صبر عنان دل خود کام گرفتیم

از صبر عنان دل خود کام گرفتیم
آن طایر وحشی به همین دام گرفتیم ۱

بردانه نا پخته دویدیم چو آدم
ما کار خود از روز ازل خام گرفتیم ۲

هر چند چو دستار شد از گریه بسیار
از دیده خود جامه احرام گرفتیم ۳

بودیم سبکسر چو سپند از رگ خامی
از سوختگی دامن آرام گرفتیم ۴

دیدیم زمین تخته مشق است فلک را
ننشسته درین خانه ره بام گرفتیم ۵

شد لخت جگر تا به لب خویش رساندیم
هر لقمه که از خلق به ابرام گرفتیم ۶

مخمور ز نقل و می روشن نگرفته است
فیضی که ازان چشم چو بادام گرفتیم ۷

سودیم به گردون کله از فخر چو خورشید
تا بوسه چند از لب آن بام گرفتیم ۸

از چشمه کوثر طمع خام نداریم
ما داد خود اینجا ز لب جام گرفتیم ۹

چون فاخته از رتبه اقبال محبت
جا در بر آن سرو گل اندام گرفتیم ۱۰

پروانه صفت صدق طلب رهبر ما شد
صائب خط پروانگی از شام گرفتیم ۱۱