غزل ۵۹۵۹ - در سخن بر نیاید آوازم

در سخن بر نیاید آوازم
نیست اندیشه ای ز غمازم ۱

در کمانخانه فلک چون تیر
به پر عاریه است پروازم ۲

نیست ناخن به دل زنی هر جا
بینواتر ز رشته سازم ۳

آن ضعیفم که می شود چون چشم
پر کاهی حجاب پروازم ۴

چون شود با تو ساز صحبت من؟
تو برون ساز و من درون سازم ۵

نیست ممکن مرا نهان کردن
پرده در همچو گوهر رازم ۶

گر چه در گوشمال عمرم رفت
نشد آهنگ، بخت ناسازم ۷

می رسد همچو سرو از آزادی
از زمین تا به آسمان نازم ۸

آن سپندم که در حریم ادب
نشنیده است آتش آوازم ۹

دلی از ناله می کنم خالی
گر بود همچو نای دمسازم ۱۰

چه کندبحر و کان به همت من؟
کاسه آشام و کیسه پردازم ۱۱

چون جرس، ماندگان قافله را
می رساند به منزل آوازم ۱۲

در قفس بس که مانده ام صائب
رفته از یاد ذوق پروازم ۱۳