غزل ۵۹۵۸ - ازان زلف یک مو جدایی ندارم

ازان زلف یک مو جدایی ندارم
ازین دام فکر رهایی ندارم ۱

من آن معنی دور گردم جهان را
که با هیچ لفظ آشنایی ندارم ۲

درین باغ آن فارغ البال مرغم
که مقصد چو تیر هوایی ندارم ۳

به بال محیط است چون موج سیرم
شکایت زبی دست و پایی ندارم ۴

شدم مومیایی ز بس چرب نرمی
ز سنگ ملامت رهایی ندارم ۵

رخ تازه من چو سروست شاهد
که اندوهی از بینوایی ندارم ۶

ازان راه بیگانگی می سپارم
که من طالع از آشنایی ندارم ۷

به گفتار خوش می کنم وقت مردم
اگر ناخن دلگشایی ندارم ۸

من آن بی نیازم درین بزم صائب
که همت ز دلها گدایی ندارم ۹