غزل ۵۹۶۵ - از عزیزان رفته رفته شد تهی این خاکدان

از عزیزان رفته رفته شد تهی این خاکدان
یک تن از آیندگان نگرفت جای رفتگان ۱

عالم از اهل سعادت یک قلم خالی شده است
زان همایون طایران مانده است مشتی استخوان ۲

نیست جز سنگ مزار از نامداران بر زمین
نقش پایی چند بر جا مانده است از کاروان ۳

زیر گردون راست کیشان را نمی باشد قرار
منزل آسایش تیرست بیرون از کمان ۴

باز می گردد به جان بی نفس سوی عدم
هر که در ملک وجود آید ز روشن گوهران ۵

ما به این ده روزه عمر از زندگی سیر آمدیم
خضر چون تن داد، حیرانم، به عمر جاودان؟ ۶

پیش ازین بر رفتگان افسوس می خوردند خلق
می خورند افسوس در ایام ما بر ماندگان ۷

مستی غفلت شعور از خلق صائب برده است
تا که پیش از مرگ برخیزد ازین خواب گران؟ ۸