غزل ۳۱۹۷ - سیدی ایم هو کی، خذ یدی ایم هو کی

سَیّدی ایم هو کی، خُذْ یَدی اَیْم هو کی
اَرِنی وَجْهَکَ ساعَة، نَقْتَدی ایم هو کی ۱

مِنْ رِدا اِکْرامِکُمْ، نَرْتَدی ایم هو کی
فی سَناسِیمائِکُم نَهْتَدی، ایم هو کی ۲

خوش بُوَد از جامِ تو،‌‌ بی‌خودی ایم هو کی
در صَبوح از نُقلِ تو، نَغْتَدی ایم هو کی ۳

هَمْچو مَهْ در شهرها، شاهِدی ایم هو کی
از همه بینَدَت، مُقْتَدی ایم هو کی ۴

حاضر و آواره را مَسْنَدی ایم هو کی
کعبه وار آفاق را مَسجدی ایم هو کی ۵

بُرد عشقت از دِلَم زاهِدی ایم هو کی
اُسْکُتوا ذاکَ الْخَیالُ، قایِدی ایم هو کی ۶