غزل ۳۱۹۸ - گهی پرده سوزی، گهی پرده داری

گَهی پَرده سوزی، گَهی پَرده داری
تو سِرِّ خَزانی، تو جانِ بهاری ۱

خَزان و بهار از تو شُد تَلْخ و شیرین
تویی قَهْر و لُطْفَش، بیا، تا چه داری ۲

بهاران بیاید، بِبَخشی سعادت
خَزان چون بیاید، سعادت بِکاری ۳

زِ گُل‌‌ها که رویَد بهارت زِ دل‌ها
به پیش اَفکَند گُلْ سَر از شَرمساری ۴

گَرین گُل ازان گُل یکی لُطف بُردی
نکردی یکی خار در باغْ خاری ۵

همه پادشاهان، شکاری بِجویَند
تویی که به جانَت بِجویَد شِکاری ۶

شکاران به پیشَت، گِلوها کَشیده
که جان بَخش ما را، سِزَد جانْ سِپاری ۷

قَراری گرفته، غَمِ عشق در دل
قَرارِ غَمْ اَلْحَقْ دَهَد‌‌ بی‌قراری ۸

دِلا مَعنی‌‌ بی‌قَراری بگویم
بِنِه گوش، یارانه بِشْنو، که یاری ۹

فَدَیْتُ لِمَوْلًی بِهِ اِفْتِخاری
بَطیءُ الْاِجابَه، سَریعُ الْفِرارِ ۱۰

وَ مُنْذُ سَبانی هَواهُ، تَرانی
اَمُوتُ وَ اَحْییٰ، بِغَیْرِ اخْتیاری ۱۱

اَمُوتُ بِهَجْرٍ، وَ اَحْییٰ بِوَصْلٍ
فَهٰذاکَ سُکْری، وَذاکَ خُماری ۱۲

عَجِبْتُ بِاَنّی اَذُوبُ بِشَمْسٍ
اِذا غابَ عَنّی زَمانَ التَّواری ۱۳

اِذا غابَ غِبْنا، وَ اِنْ عادَعُدْنا
کَذا عادَةُ الشَّمْسِ فَوْقَ الذَّراری ۱۴

بِمائَیْنِ یُحْیی، بِحِسٍّ وَ عَقْلٍ
فَذُوا الْحِسِّ راکِد، وَذُوا الْعَقْلِ جاری ۱۵

فَمَاالْعَقْلُ، اِلّا طِلابُ الْعَواقِب
وَ مَاالْحِسُّ اِلّا خِداعُ الْعَواری ۱۶

فَذُو الْعَقْلِ یُبْصِرْ هُداهُ وَ یَخْضَعْ
وَ ذُوالْحِسِّ یُبْصِرْ هَواهُ یُماری ۱۷

گَهی آفتابی زِ بالا بِتابی
گَهی اَبرواری، چو گوهر بِباری ۱۸

زمینْ گوهرت را به جایِ چراغی
نَهَد پیشِ مِهْمان، به شب‌‌‌های تاری ۱۹

زِ من چون رَوی تو، زِ منْ رَوَد هَم
بَرَم چون بیایی، مرا هم بیاری ۲۰