غزل ۶۰۱۶ - برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن

برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن
هم به جان تو که بیزارم ز جان خویشتن ۱

گه بر آتش می نشاند، گه به آبم می دهد
عاجزم در دست چشم خون فشان خویشتن ۲

در دیار ما که از مغز قناعت آگهیم
طعمه می سازد هما از استخوان خویشتن ۳

ای که می نازی به صبر خویشتن، آیینه هست
می توان کرد از نگاهی امتحان خویشتن ۴

گر گریبان چاک صبحی رو به مشرق آوری
آفتاب از شرم نگشاید دکان خویشتن ۵

خویش را گم کرده ام از بس پریشان خاطری
از سر زلف تو می پرسم نشان خویشتن ۶