غزل ۶۰۲۲ - سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن

سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن
چون مه نو شهره آفاق می گردد سخن ۱

می کند جمعیت دل گفتگو را منتظم
از پریشان خاطری اوراق می گردد سخن ۲

گر بیفشارند پای خامه را ارباب فکر
زود با عرش برین هم ساق می گردد سخن ۳

بکر معنی را بود در سادگی حسن دگر
بی صفا از زیور اغراق می گردد سخن ۴

می کند گه در مزاج سردمهران کار زهر
گاه زهر غصه را تریاق می گردد سخن ۵

می کند این آب روشن را روان استادگی
از تأمل شهره آفاق می گردد سخن ۶

رشته را اندازد از چشم گهر صائب گره
ناگوار طبع از اغلاق می گردد سخن ۷