غزل ۶۰۴۲ - ای که چون گل خنده بر اوضاع عالم می زنی

ای که چون گل خنده بر اوضاع عالم می زنی
مستعد گوشمال خار می باید شدن ۱

همچو صائب صحت جاوید اگر داری طمع
خسته آن نرگس بیمار می باید شدن ۲

چون سیاهی شد ز مو هشیار می باید شدن
صبح چون روشن شود بیدار می باید شدن ۳

عمرها کار تو با گفتار بی کردار بود
بعد ازین کردار بی گفتار می باید شدن ۴

برنخیزد هر که در قید تن آسانی فتاد
صد بیابان دو ازین دیوار می باید شدن ۵

گوهر آسودگی در حلقه تسبیح نیست
در کمند وحدت زنار می باید شدن ۶

تا شوی چشم و چراغ عالمی چون آفتاب
خاکمال کوچه و بازار می باید شدن ۷

چشم ها از شبنم گل وام می باید گرفت
واله آن آتشین رخسار می باید شدن ۸

تا نگردی فانی از میخانه پا بیرون منه
زین مکان بی جبه و دستار می باید شدن ۹

چون زمین یک جا ستادن می کند دل را سیاه
همچو مه گرد جهان سیار می باید شدن ۱۰