غزل ۶۰۵۸ - از خموشی مشت خاک بر دهان قال زن

از خموشی مشت خاک بر دهان قال زن
تا قیامت خیمه در دارالامان حال زن ۱

روزگاری رشته تاب آرزو بودی، بس است
چند روزی هم گره بر رشته آمال زن ۲

چون حباب از بیضه هستی قدم بیرون گذار
در فضای بحر با موج سبکرو بال زن ۳

مطربان را پست کن، از بار منت گل بچین
ساقیان را مست گردان، رطل مالامال زن ۴

هر دل گرمی که بینی گرد او پروانه شو
هر لب خشکی که یابی بوسه چون تبخال زن ۵

آنقدر با تن مدارا کن که جان صافی شود
خرمنت چون پاک گردد پای بر غربال زن ۶

دانه یکدست می خواهند صائب روز حشر
کشت خود را بر محک از دیده غربال زن ۷

این جواب آن که می گوید حکیم غزنوی
گر ترا درد دل است از دیدگان قیفال زن ۸