هوش مصنوعی: این متن شعری از صائب تبریزی است که مضامین عرفانی، اخلاقی و اجتماعی را در بر می‌گیرد. شاعر از رهایی از تعلقات دنیوی، عدالت، می‌گساری و رندی سخن می‌گوید و مخاطب را به خودشناسی و آزادگی دعوت می‌کند.
رده سنی: 16+ متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، اشاره به می‌گساری و رندی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر مناسب نباشد.

غزل ۶۰۵۷ - آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زن

آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زن
فرد شو چون مهر تابان خیمه بر افلاک زن ۱

تا به کی از هستی موهوم باشی در حجاب؟
ماه تابانی، گریبان کتان را چاک زن ۲

تنگدستان را به دولت می رساند فال نیک
در گریبان سر چو دزدی، فال آن فتراک زن ۳

اول از بدگویی مردم دهن را پاک کن
بعد ازان بر گوشه دستار خود مسواک زن ۴

نشأه رندی و می با یکدگر زیبنده است
باده بی باک را با مردم بی باک زن ۵

وحشی عشرت به آسانی نمی آید به دام
پنجه امیدواری در کمند تاک زن ۶

دست و لب در چشمه آتش بشو چون آفتاب
بعد ازان خود را به قلب آب آتشناک زن ۷

عدل را در وقت ظلم ای محتسب منظور دار
حد ما چون می زنی باری به چوب تاک زن! ۸

چند صائب مرکز نه حلقه ماتم شوی؟
خیمه بیرون از مصیبت خانه افلاک زن ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۶۰۵۶ - غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زن
گوهر بعدی:غزل ۶۰۵۸ - از خموشی مشت خاک بر دهان قال زن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.