خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر از صائب تبریزی، شاعر سبک هندی، با مضامین عرفانی و اخلاقی سروده شده است. شاعر از ساقی می‌خواهد که با شراب معنوی، جهان تاریک را روشن کند، خواب‌آلودگان را بیدار نماید و مجلس ماتم را به عشرت تبدیل کند. او از بت‌های پندار و تعلقات دنیوی می‌گریزد و خواهان رسیدن به حال بی‌خودی و وصل است.

مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند شراب و مستی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند بی‌خودی و گسست از تعلقات دنیوی نیاز به بلوغ فکری دارد.

مشاهده کامل

ساقیا صبح است می از شیشه در پیمانه کن
حشر خواب آلودگان از نعره مستانه کن

مجلس از دود چراغ کشته ماتمخانه ای است
این مصیبت خانه را از باده عشرتخانه کن

از بت پندار زناری است هر مو بر تنم
تیشه مردانه ای در کار این بتخانه کن

سرمه سایی می کند در مغزها دود خمار
این جهان تیره را روشن به یک پیمانه کن

چهره گلگون برافروز از شراب آتشین
برگ برگ این چمن را بلبل و پروانه کن

ساغری لبریز کن از باده اندیشه سوز
هر که دعوای خردمندی کند دیوانه کن

می رود فیض صبوح از دست تا دم می زنی
پیش این دریای رحمت دست را پیمانه کن

در جهان بیخودی هوش و خرد بیگانه است
صاف ملک خویش را از لشکر بیگانه کن

کلک صائب پرده از کار جهان برداشته است
ساغر مردافکنی در کار این دیوانه کن

«صائب تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir