غزل ۶۰۷۹ - نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکن

نیستی چون اهل معنی لب به دعوی وا مکن
عیبجویان را به عیب خویشتن گویا مکن ۱

بهر مشتی خون که خواهد خرج خاک تیره شد
لب به حرف خونبها چون خودفروشان وا مکن ۲

تا نسازی دامن اطفال را خالی ز سنگ
از سواد شهر رو در دامن صحرا مکن ۳

از خرد دورست مس کردن طلای خویش را
روی زرد خویش سرخ از باده حمرا مکن ۴

تا نسازی جمع صائب دل ز زاد آخرت
پشت خود چون سالکان خام بر دنیا مکن ۵