غزل ۶۰۹۶ - هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود من

هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود من
چشم مجمر روشن است از آتش بی دود من ۱

سوختم در دوزخ افسردگی، یارب که گفت
روی گرم از آتش سوزان نبیند عود من ۲

گرم چون خورشید یک بار از در یاری درآ
سرمه ای شد چشم روزن ها ز آه و دود من ۳

پنجه مرجان شود در بحر خجلت موج زن
دست چون بیرون کند مژگان خون آلود من ۴

ضعف دل دارم مسیح از نبض من بردار دست
هست در سیب زنخدان بتان بهبود من ۵

از سر سودای تیغ او گذشتن مشکل است
سر درین سودا نهادم تا چه باشد سود من ۶

صائب از گلزار صلح کل خرامان می رسم
شیوه رنجش نمی داند دل خشنود من ۷