غزل ۶۱۰۳ - مغز را آشفته می سازد دل پر شور من

مغز را آشفته می سازد دل پر شور من
پنبه برمی دارد از مینا می منصور من ۱

جای حیرت نیست گر در خم نمی گیرد قرار
پاره شد زنجیر تاک از باده پر زور من ۲

گر چه از داغ است در زیر سیاهی سینه ام
آب می گردد به چشم آفتاب از نور من ۳

دامن دشت قناعت باغ و بستان من است
از کف دست سلیمان می گریزد مور من ۴

گر چه بر من فکر روزی زندگی را تلخ ساخت
شش جهت شان عسل گردید از زنبور من ۵

آه گرمی بود کز بی طاقتی قد می کشید
داشت شمعی بر سر بالین اگر رنجور من ۶

سوده الماس می دارند از زخمم دریغ
آه اگر می خواست مرهم از کسی ناسور من ۷

وای بر من گر نمی شد با هزاران زخم و داغ
سرد مهری های یاران مرهم کافور من ۸

شد سیاهی صائب از داغ درون لاله محو
کی ندانم صبح خواهد شد شب دیجور من ۹