غزل ۶۱۱۸ - گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من

گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون من
کیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟ ۱

از خمار چشم لیلی همچنان خون می خورم
گر شود ناف غزالان ساغر مجنون من ۲

مانع طوفان نگردد جوش گوهر بحر را
کی شود سنگ ملامت لنگر مجنون من؟ ۳

می تپم در خون چون داغ لاله از بی طاقتی
گر بود در دامن لیلی سر مجنون من ۴

حلقه انصاف در گوشش کشم از پیچ و تاب
هر که را حرفی بود در جوهر مجنون من ۵

صفحه مشق جنون دشت پیمایان عشق
هست فرد باطلی از دفتر مجنون من ۶

فرصت خاریدن سر نیست مجنون مرا
مرغ می خارد به پاگاهی سر مجنون من ۷

درد و داغ عشق را از سینه گر بیرون دهم
می شود عالم سیاه از لشکر مجنون من ۸

شیر ناخن می گذارد، بال می ریزد عقاب
از شکوه عشق در بوم و بر مجنون من ۹

نیست ممکن از غرور عشق سر بالا کنم
محمل لیلی گر آید بر سر مجنون من ۱۰

چون فلاخن کز گرانسنگی سبک جولان شود
سنگ طفلان می شود بال و پر مجنون من ۱۱

جلوه آتش کند صائب به چشم شبروان
بس که سوزد ز آتش سودا سر مجنون من ۱۲