غزل ۶۱۲۲ - می کند در پرده دل سیر دایم آه من

می کند در پرده دل سیر دایم آه من
تا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من ۱

نیست چون گوهر مرا امروز داغ بی کسی
بود از گرد یتیمی خاک بازیگاه من ۲

بسته ام یک روز با سیلاب احرام محیط
کی شود زخم زبان خلق خار راه من؟ ۳

با لب خاموش از زخم زبان ها فارغم
نیست دستی خار را بر دامن کوتاه من ۴

دوست از بیداری من در کنار مادرست
زیر شمشیرست دشمن از دل آگاه من ۵

بی نیاز از چوب منع و فارغم از دور باش
نیست از جوش معانی ره به خلوتگاه من ۶

فکر دنیا ره ندارد در دل روشن مرا
این کلف را شسته است از چهره خود ماه من ۷

صائب از اندیشه زنجیر مویان فارغم
نیست جز زلف پریشان سخن دلخواه من ۸