غزل ۶۱۴۷ - پای ما تا از گل تعمیر می آید برون

پای ما تا از گل تعمیر می آید برون
جوی خون از پنجه تدبیر می آید برون ۱

نیست مهر مادری در طینت گردون، چرا
صبح را بی خود ز پستان شیر می آید برون؟ ۲

تا کند دیوانه ای را در محبت پایدار
خون ز چشم حلقه زنجیر می آید برون ۳

می جهد از سینه پر ناوک من آه گرم
زین نیستان عاقبت این شیر می آید برون ۴

ابر رحمت سایه اندازد اگر بر خاک ما
تا قیامت سبزه شمشیر می آید برون ۵

هر کجا تدبیر می چیند بساط مصلحت
از کمین بازیچه تقدیر می آید برون ۶

آنچه من از شکوه در دل بر سر هم چیده ام
کی زبان از عهده تقریر می آید برون؟ ۷

می کند آواره یک کج بحث چندین راست را
یک کمان از عهده صد تیر می آید برون ۸

خامه جان بخش صائب چون شود صورت نگار
آب خضر از چشمه تصویر می آید برون ۹