غزل ۶۱۴۶ - آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیار

آه حسرت از دل پیران جهد بی اختیار
تیر صائب زین کمان بی زور می آید برون ۱

مو اگر از کاسه فغفور می آید برون
باد نخوت از سر مغرور می آید برون ۲

رحم ازین دلهای سنگین هم تراوش می کند
اشک اگر از دیده های کور می آید برون ۳

حد شرعی مست بی حد را نمی آرد به هوش
دار کی از عهده منصور می آید برون؟ ۴

گفتگوی راست روشن می کند آفاق را
از دهان صبح صادق نور می آید برون ۵

پرده عیب کسان را هر که اینجا می درد
بی کفن در روز حشر از گور می آید برون ۶

نیست حرف عشق را تأثیر در افسردگان
بی نمک ماهی ز بحر شور می آید برون ۷

در دل من کرد حشر آرزو آن خط سبز
از زمین در نوبهاران مور می آید برون ۸

شرم عشق پاک در خلوت یکی گردد هزار
از حریم وصل دل مهجور می آید برون ۹

حرص مردم در کهنسالی دو بالا می شود
بال و پر وقت رحیل از مور می آید برون ۱۰