غزل ۶۱۵۳ - از تن خاکی دل صد پاره می آید برون

از تن خاکی دل صد پاره می آید برون
این شرر آخر ز سنگ خاره می آید برون ۱

نیست از بخت سیه دلهای روشن را غبار
روشن از خاکستر آتشپاره می آید برون ۲

دل مخور ز اندیشه روزی که گندم از زمین
سینه چاک از شوق روزی خواره می آید برون ۳

غنچه چون گل شد، ز حفظ بوی خود عاجز شود
آه بی تاب از دل صد پاره می آید برون ۴

زان دل سنگین اگر جویم ترحم دور نیست
مومیایی هم ز سنگ خاره می آید برون ۵

می شود در بی کسی این چشمه رحمت روان
شیرکی ز انگشت در گهواره می آید برون؟ ۶

چون حبابی می تواند بحر را در بر کشید؟
از تماشای تو کی نظاره می آید برون؟ ۷

می دهم تصدیع صائب چاره جویان را عبث
از علاج درد من کی چاره می آید برون؟ ۸