غزل ۶۱۵۲ - چون خط از لعل لب آن ماه می آید برون

چون خط از لعل لب آن ماه می آید برون
از جگرگاه بدخشان آه می آید برون ۱

تا قیامت دل نخواهد ماند در زندان جسم
عاقبت از زیر ابر این ماه می آید برون ۲

چون نظر بر حاصل عمر عزیزان می کنم
از دل بی حاصلم صد آه می آید برون ۳

تشنه، برگردید سیراب از لب بحر سراب
دلو ما خالی همان از چاه می آید برون ۴

می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا
دورباش شاه پیش از شاه می آید برون ۵

سایه بیدست در گرمای محشر، هر که را
آه سردی از دل آگاه می آید برون ۶

می جهند از آه مظلومان سلامت ظالمان
برق اگر سالم ز خرمنگاه می آید برون ۷

نقطه ای کز خامه صائب تراوش می کند
ماه کنعانی بود کز چاه می آید برون ۸