غزل ۶۲۳۰ - نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند من

نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند من
به فریاد آورد دریای آتش را سپند من ۱

نهالی بود استغنا، زمین گیر گرانجانی
به اندک فرصتی سروی شد از طبع بلند من ۲

به روی دوزخ خونگرم حرف سرد می گوید
کجا سازد به جنت خاطر مشکل پسند من؟ ۳

تغافل بر مسیحا می زدم از درد بی درمان
به درمان کرد محتاجم دل نادردمند من ۴

سخنگو می شود چشمی که من باشم نظربازش
زبان دان می شود مرغی که می افتد به بند من ۵

برون آی از نقاب شرم تا از خود برون آیم
که از افسردگی پا در حنا دارد سپند من ۶

به همت نکهت گل را عنان پیچیده ام صائب
تذرو رنگ نتواند پریدن از کمند من ۷