غزل ۶۲۵۵ - آب شد بس که در آتشکده دل پیکان

آب شد بس که در آتشکده دل پیکان
دل مجنون مرا گشت سلاسل پیکان ۱

صحبت راست روان بال و پر توفیق است
که ز آمیزش تیرست سبکدل پیکان ۲

نرسد بال و پر سعی به بی تابی دل
می رسد پیشتر از تیر به منزل پیکان ۳

نیست آرام به یک جای دل آزاران را
که بود در تن زخمی متزلزل پیکان ۴

طمع روی دل از سخت کمانی دارم
که به عشاق دهد در عوض دل پیکان ۵

در دل از سختی ایام گرههاست مرا
که از آنهاست کمین عقده مشکل پیکان ۶

از زمین چون هدف آغوش گشا می خیزند
اهل دل را اگر آید ز مقابل پیکان ۷

نگذرد چون سخن سخت ز من راست چو تیر؟
که مرا گشت ز سختی گره دل پیکان ۸

جوهر از بیضه فولاد برون می آرد
ساده لوحی که مرا می کشد از دل پیکان ۹

آسمان سیر شد از عشق، دل ما صائب
پر برآرد ز سبکدستی قاتل پیکان ۱۰