غزل ۶۲۷۰ - پیش غافل سخن از پند و نصیحت راندن

پیش غافل سخن از پند و نصیحت راندن
هست بر صورت دیوار گلاب افشاندن ۱

ابجد مشق جنون من سودازده است
خط دیوانی زنجیر، مسلسل خواندن ۲

نیست ممکن که ز ریزش نشود دخل افزون
دانه در خاک یکی صد شود از افشاندن ۳

عمر زود از دم نشمرده به انجام رسد
ختم قرآن شود آسان ز ورق گرداندن ۴

نکشد پای به خواری ز در خلق حریص
خیرگی را ز مگس دور نسازد راندن ۵

جز دل من که به افتادگی این دولت یافت
نرسیده است به منزل کسی از واماندن ۶

ما که بهر تو شدیم از دو جهان روگردان
از مروت نبود روی ز ما گرداندن ۷

چه شود گر شود از روی تو چشمی روشن؟
نشود روشنی شمع کم از گیراندن ۸

چون لب لعل تو آورد خط سبز برون؟
نشود آب گهر سبز اگر از ماندن ۹

نکند برگ نهان نکهت گل را صائب
گشت بی پرده مرا راز دل از پوشاندن ۱۰