غزل ۶۲۶۹ - گر چو شبنم دل خود آب توانی کردن

گر چو شبنم دل خود آب توانی کردن
بر سر بستر گل خواب توانی کردن ۱

این خیالات پریشان که ترا در نظرست
در ته خاک کجا خواب توانی کردن؟ ۲

پشت بر قبله حق تا نکنی، هیهات است
روی در خلق چو محراب توانی کردن ۳

جگر سوخته حرص به دریا خشک است
این نه ریگی است که سیراب توانی کردن ۴

از گل جسم اگر پای تو بیرون آید
سیرها با دل بی تاب توانی کردن ۵

آنقدر خشک نگشته است کباب دل تو
که نمکسود ز مهتاب توانی کردن ۶

نکند ساحل اگر موج ترا هرزه مرس
سیر در خویش چو گرداب توانی کردن ۷

آن زمان بر تو مسلم شود آتش نفسی
که دلی را به سخن آب توانی کردن ۸

چون صدف پاک کنی گر دهن خود صائب
مخزن گوهر شاداب توانی کردن ۹