هوش مصنوعی: این متن شعری است که به زندگی کوتاه و گذرای انسان اشاره دارد و از خندیدن بی‌جا و بی‌هدف انتقاد می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند شرر، الماس، و خورشید، به گذرا بودن عمر و اهمیت استفاده درست از آن تأکید می‌کند. همچنین، از خنده‌های بی‌معنا و سطحی دوری می‌جوید و به عمق زندگی و رنج‌های آن اشاره دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و نگاه انتقادی به رفتارهای انسانی، فهم آن را برای سنین پایین‌تر دشوار می‌کند.

غزل ۶۲۷۸ - چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟

چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟
در شبستان فنا همچو شرر خندیدن ۱

صبح جان بر سر یک چند دم سرد گذاشت
عمر کوتاه کند همچو شرر خندیدن ۲

نوحه شهپر شاهین اجل می آید
چند چون کبک به هر کوه و کمر خندیدن؟ ۳

از شکر خنده بیجاست پریشانی صبح
کار الماس نماید به جگر، خندیدن ۴

مهر خورشید ازان بر دهن صبح زدند
که به آن لب نزد دم ز شکر خندیدن ۵

صدف پاک گهر از دل من دارد یاد
در وطن غنچه نشستن، به سفر خندیدن ۶

رشک در ناخن حساد چرا نی نکند؟
شد علم خامه صائب به شکر خندیدن ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۶۲۷۷ - کار دریاست ز هر موج خطر خندیدن
گوهر بعدی:غزل ۶۲۷۹ - خون پامال بود شبنم گلزار وطن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.