غزل ۶۲۷۹ - خون پامال بود شبنم گلزار وطن

خون پامال بود شبنم گلزار وطن
دهن گرگ بود رخنه دیوار وطن ۱

این زمان پنجه شیرست به خونریزی من
خارخاری که به دل بود ز گلزار وطن ۲

سبزه در زیر سر سنگ ترقی نکند
قدمی پیش نه از سایه دیوار وطن ۳

اول از گوهر من آب طراوت می ریخت
خونم افسرده شد از سردی بازار وطن ۴

می زند دیده غربت به هوایت پر و بال
چند چون کاه دهی پشت به دیوار وطن؟ ۵

به عزیزان وطن، یوسف خود را مفروش
که زر قلب بود نقد خریدار وطن ۶

پیر کنعان نه غلط باخت که بینش را باخت
واکند چند کسی چشم به دیدار وطن؟ ۷

سینه خویش به روشنگر غربت برسان
تا به کی صبر کنی در ته زنگار وطن؟ ۸

در سفر محنت چه زود به سر می آید
همه عمر به چاه است گرفتار وطن ۹

سرمه چشم بود خاک غریبی صائب
همچو کوران چه کشی دست به دیوار وطن؟ ۱۰