غزل ۶۲۹۵ - اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیرون

اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیرون
این گل از دامن صحرای دل آید بیرون ۱

سالها غوطه به خوناب جگر باید خورد
تا ز دل یک نفس معتدل آید بیرون ۲

می رود منفعل از مجلس مستان خورشید
هر که ناخوانده درآید خجل آید بیرون ۳

نیست ممکن که ز همصحبتی آب روان
سرو را پای اقامت ز گل آید بیرون ۴

شیشه چرخ به جان سختی خود می نازد
چه تماشاست که آن سنگدل آید بیرون! ۵

پرده داغ دریدن گل بی ظرفیهاست
لاله از تربت ما منفعل آید بیرون ۶

چه کند آتش دوزخ به جگر سوخته ای
که ز دیوان قیامت خجل آید بیرون ۷

تن پرستان همه مشغول تماشای خودند
تا که از خود به تماشای دل آید بیرون؟ ۸

بگذر از دردسر سوزن عیسی صائب
غم نه خاری است که از پای دل آید بیرون ۹