غزل ۶۳۰۱ - چون دهد چشم ترم اشک به دامان بیرون

چون دهد چشم ترم اشک به دامان بیرون
ز آستین بحر کند پنجه مرجان بیرون ۱

بر لب ساغر ازان بوسه سیراب زنند
که نیارد سخن از مجلس مستان بیرون ۲

هر کجا رفت همان چشم به دنبالش بود
سرمه زان روز که آمد ز صفاهان بیرون ۳

خاک غربت بود آیینه ارباب سخن
طوطی آن به که رود از شکرستان بیرون ۴

گل شرم است، که هر فصل بهاران آید
لاله افکنده سر از خاک شهیدان بیرون ۵

چشم زنجیر غریبانه چرا خون نگریست؟
یوسف آن روز که می رفت ز زندان بیرون ۶

(کاروان خط اگر بنده نوازی نکند
که دل ما کشد از چاه زنخدان بیرون؟) ۷

(به جز از من که تردد نکنم از پی رزق
نیست شیری که نیاید ز نیستان بیرون) ۸

به درشتی نتوان برد ز دل غم صائب
نتوان کرد ز دل خار به پیکان بیرون ۹