غزل ۶۳۱۸ - ز دور تا بتوان سیر گلستان کردن

ز دور تا بتوان سیر گلستان کردن
به شاخ گل ز ادب نیست آشیان کردن ۱

چو بوی گل ز در بسته می رسد به مشام
چه لازم است تملق به باغبان کردن؟ ۲

دل تو نرم به افسون ما کجا گردد؟
که خط ترا نتوانست مهربان کردن ۳

نهان چگونه کنم عشق را، که ممکن نیست
به پنبه آتش سوزنده را نهان کردن ۴

ز عارفان نظربسته از جهان، آید
به چشم بسته نگهبانی جهان کردن ۵

ز روزگار جوانی تو دلپذیرتری
ترا چگونه فراموش می توان کردن؟ ۶

دلی است نرم مرا چون طلای دست افشار
چرا به سنگ محک باید امتحان کردن؟ ۷

ز شوق مرحله پیمای عشق می آید
چو کبک کوه گرانسنگ را روان کردن ۸

به کیمیای اثر می توان درین عالم
دو روزه هستی خود عمر جاودان کردن ۹

به خون مرده بود نیشتر زدن صائب
به بی غمان، سخن عشق را بیان کردن ۱۰