غزل ۶۳۵۹ - در آتش است نعل می ناب دیگران

در آتش است نعل می ناب دیگران
رنگین مساز خانه ز اسباب دیگران ۱

اشکی که شورید از دل غمگین غبار دارد
خوشتر بود ز گوهر سیراب دیگران ۲

بیداریی که جمع شود با خیال دوست
صد پرده به بود ز شکر خواب دیگران ۳

پهلوی لاغری که کند کار بوریا
خوشتر بود ز بستر سنجاب دیگران ۴

تا هست نم ز خون جگر در پیاله ام
لب تر نمی کنم ز می ناب دیگران ۵

تا می توان ز رخنه دل فتح باب جست
حاجت نمی بریم به محراب دیگران ۶

تا می توان نمود قناعت به آب خشک
هرگز مجوی طعمه ز قلاب دیگران ۷

با آبرو بساز که چون آب تلخ و شور
گردد زیاده تشنگی از آب دیگران ۸

باشد ز خود چو گوهر شب تاب نور من
مستغنیم ز پرتو مهتاب دیگران ۹

چون خانه ای بود که برآرد ز خویش آب
گردد دکان هر که به دولاب دیگران ۱۰

آن دست خشک باد که همچون سبو نشد
دست تسلی دل بی تاب دیگران ۱۱

صائب مرا ز نام چه حاصل، که چون نگین
تر می کنم زمین خود از آب دیگران ۱۲