غزل ۶۳۵۸ - ز بی قراری من می کند سفر بالین

ز بی قراری من می کند سفر بالین
ز دست خویش کنم چو سبو مگر بالین ۱

همان ز پستی بالین نمی برد خوابم
ز گرد بالش گردون کنم اگر بالین ۲

ز بی قراری من چون سپند جست از جای
نشست هر که مرا چون چراغ بر بالین ۳

ز گرمی جگرم لعل آتشین گردد
به وقت خواب کنم خشت خام اگر بالین ۴

ز دست و تیغ خزان گوییا خبر دارد
که می کند گل این بوستان سپر بالین ۵

مرا سری است که چون لاله داغدار شود
کنم ز کاسه زانوی خود اگر بالین ۶

عجب نباشد اگر بال و پر برون آرد
کشید از سر من بس که دردسر بالین ۷

کسی به ملک غریبی عزیز می گردد
که در وطن کند از سنگ چون گهر بالین ۸

چگونه خواب پریشان نسازدم بیدار؟
که کج گذاشت مرا زلف زیر سر بالین ۹

مرا به داغ جنون نیست الفت امروزی
همیشه داشت ز سرگرمیم خطر بالین ۱۰

رهین پرتو منت چرا شوم صائب؟
مرا که از تب گرم است شمع بر بالین ۱۱