غزل ۶۳۶۵ - خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن

خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن
کاین صید رام می شود از وا گذاشتن ۱

بی انتظار دامن ساحل گرفتن است
چون موج دست بر دل دریا گذاشتن ۲

دل را ز اشک تلخ سبکبار می کند
سر بر خط پیاله چو مینا گذاشتن ۳

دیوانه ای، ز سنگ ملامت متاب روی
بازیچه نیست سلسله بر پا گذاشتن ۴

تا هست سنگ در کف طفلان شهر و کوی
دیوانگی است روی به صحرا گذاشتن ۵

ای عشق، خود بگوی کز انصاف دور نیست
ما را به اختیار خرد واگذاشتن؟ ۶

در عالمی که عبرت ازو موج می زند
نتوان مدار خود به تماشا گذاشتن ۷

سرسبز باد خامه صائب که حق اوست
سر در ره سخن عوض پا گذاشتن ۸