غزل ۶۳۷۵ - چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن

چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن
راهی که مشکل است ز همت سمند کن ۱

این راه دور بیش ز یک نعره وار نیست
ای کمتر از سپند، صدایی بلند کن ۲

خون می خورد ز شوق لقای تو جوی شیر
از تنگنای نی سفری همچو قند کن ۳

این کارخانه ای است که خون شیر می شود
هر چیز ناپسند تو باشد پسند کن ۴

این ناخنی که بر جگر ما فشرده ای
از بهر امتحان به دل سنگ بندکن ۵

ای آن که سنگ را به نظر لعل می کنی
بخت مرا به نیم نظر ارجمند کن ۶

از دست خود مده طرف احتیاط را
از گرگ بیشتر، حذر از گوسفند کن ۷

نقد دو کون در گره آستین توست
بخت بلند خواهی، دستی بلند کن ۸

هر کس به قدر همت خود کرد ریزشی
صائب تو نیز دانه دل را سپند کن ۹