غزل ۶۳۷۴ - از آب زندگی به شراب التفات کن

از آب زندگی به شراب التفات کن
از طول عمر صلح به عرض حیات کن ۱

دست و دل گشاده عنانگیر دولت است
ز احسان بنای دولت خود با ثبات کن ۲

غافل ز تلخکامی بی حاصلان مشو
شیرین دهان بید به آب نبات کن ۳

از زخم سنگ نیست در بسته را گزیر
روی گشاده را سپر حادثات کن ۴

از وضع ناگوار جهان، دیده را بپوش
این خار را گل از عدم التفات کن ۵

از عمر جاودان، اثر خیر خوشترست
با آبگینه صلح ز آب حیات کن ۶

بیهوده نقد عمر مکن صرف کیمیا
پاینده مال فانی خود از زکات کن ۷

بال و پر نهال امیدست نوبهار
در وقت، زینهار ادای صلات کن ۸

در کنه ذات حق نرسد فکر دور گرد
نزدیک راه خود به خیال صفات کن ۹

شرط وصول حق ز خلایق گسستن است
قطع امید از همه کاینات کن ۱۰

تا تخته بند جسم تو از هم نریخته است
فکر سفینه ای ز برای نجات کن ۱۱

تا مهره ات ز ششدر حیرت شود خلاص
صائب به بی جهت رخ خود از جهات کن ۱۲