غزل ۶۴۰۲ - آرد به وجد سوختگان را نوای من

آرد به وجد سوختگان را نوای من
مردافکن است باده مردآزمای من ۱

دلهای خامسوز چه داند که چون کباب
خون می چکد ز ناله دردآشنای من ۲

در هر دلی که نیست در او کوه درد و غم
صورت پذیر نیست که پیچید صدای من ۳

سیلی که پشت پای زند هر دو کون را
خونابه ای است از دل بی مدعای من ۴

از گنج نامه پی به سر گنج می برند
پیداست دلشکستگی از بوریای من ۵

چون صبحدم فروغ من از نور راستی است
چشم ستاره محو شود در صفای من ۶

چشم دلم به خرمن دونان نمی پرد
بر کهکشان بود نظر کهربای من ۷

صائب همان زمان جگرم ریش می شود
خاری اگر شکسته شود زیر پای من ۸