غزل ۶۴۰۳ - شد خشک از گشودن لب آبروی من

شد خشک از گشودن لب آبروی من
آخر چو غنچه جام تهی شد سبوی من ۱

خون می خورد کریم ز مهمان سیر چشم
داغ است عشق از دل بی آرزوی من ۲

خون مشک در پیاله من خود به خود نشد
چون نافه شد سفید درین کار موی من ۳

از تشنگی ز بس که شدم خشک چون سبو
تنگ از فشار دست نگردد گلوی من ۴

در لعل آبدار ز برگشته طالعی
باشد همان چو نقش نگین خشک، جوی من ۵

تا سر کشیده ام به گریبان خامشی
از خود چو غنچه باده برآرد سبوی من ۶

گردد مرا گره چو صدف در دل از غرور
گوهر دهند اگر عوض آبروی من ۷

صائب ز بس که درد مرا در میان گرفت
بیچاره شد ز چاره من چاره جوی من ۸