غزل ۶۴۰۵ - زین گریه ها که هست گره در گلوی من

زین گریه ها که هست گره در گلوی من
پیدا شود دو زخم نمایان به روی من ۱

نزدیک شد که جوش شکایت برآورم
ظرف هزار بحر ندارد سبوی من ۲

یارب چه طالع است که هرگز خطا نشد
تیر حوادث از بدن همچو موی من ۳

شد گردنم ز گردن قمری سیاهتر
از بس که اشک دست نهد بر گلوی من ۴

از بی کسی به آینه گر روبرو شوم
صد حرف سخت، آینه گوید به روی من ۵

چون صبح، چاک سینه من بخیه گیر نیست
عیسی مکن به رشته مریم رفوی من ۶

عقلم برون نمی رود از سر به زور می
خالی نمی شود ز فلاطون کدوی من ۷

آیینه ام ز گرد کدورت برهنه است
پیوسته صاف می گذرد آب جوی من ۸

هر چند خاکمال مرا داد روزگار
راضی نشد به ننگ طلب آبروی من ۹

صائب ز بس که حرف گل روی او زدم
صد عندلیب مست شد از گفتگوی من ۱۰