غزل ۶۴۱۳ - ما از صفای سینه بی کینه بر زمین

ما از صفای سینه بی کینه بر زمین
مالیده ایم چهره آیینه بر زمین ۱

از راه خلق مطلب ما خار چیدن است
گر می کشیم خرقه پشمینه بر زمین ۲

آن خودپرست اگر نه گرفتار خود شده است
از دست چون نمی نهد آیینه بر زمین؟ ۳

می گشتمش چو کعبه به اخلاص گردسر
می یافتم اگر دل بی کینه بر زمین ۴

در وصف خط او نرسد پای کلک من
چون پای کودکان شب آدینه بر زمین ۵

عالم فروز گردد اگر آه گرم من
دریا نهد چو تشنه لبان سینه بر زمین ۶

صائب درین زمانه ز پیران زنده دل
یک تن نمانده جز می دیرینه بر زمین ۷