غزل ۶۴۴۲ - پاک کن از لوح جهان زنگ من

پاک کن از لوح جهان زنگ من
تا برهد عشق تو از ننگ من ۱

چند شود جامه بیرنگ دل
چون پر طاوس ز نیرنگ من؟ ۲

گر چه لبم نامه سربسته ای است
نامه واکرده بود رنگ من ۳

گردش چشمت به فلاخن گذاشت
عقل من و دانش و فرهنگ من ۴

نیست رهایی سر زلف ترا
گر به فلک می روی، از چنگ من ۵

گنج چراغ دل ویرانه شد
راه مگردان ز دل تنگ من ۶

مهره گهواره اطفال کرد
شوخی او عقل گرانسنگ من ۷

دیده من کان بدخشان شده است
از رخت ای ساقی گلرنگ من ۸

ناله من چون نبود پایدار؟
کوه غم اوست هم آهنگ من ۹

چاشنی صلح دهد در مذاق
جنگ تو ای دلبر خوش جنگ من ۱۰

آن غزل مولوی است این که گفت
پیشترآ ای صنمم شنگ من ۱۱