غزل ۶۴۴۳ - شد گلستان خارخار من به من

شد گلستان خارخار من به من
گو نپردازد بهار من به من ۱

من غمش را غمگسار خود کنم
گر نسازد غمگسار من به من ۲

چشم آن دارم که نگذارد ز لطف
چشم پرکار تو کار من به من ۳

سخت می ترسم که آن بیدادگر
واگذارد اختیار من به من ۴

می کند چون بوی گل در جیب گل
سرکشی ها در کنار من به من ۵

سبز شد در آتش سوزان سپند
رحم کن ای نوبهار من به من ۶

کس به من در ضعف نتواند رسید
می کند سبقت غبار من به من ۷

گرد من بر آسمان خواهد رسید
می رسد گر شهسوار من به من ۸

شد غبار من فلک سیر و هنوز
کار دارد روزگار من به من ۹

ناز شبنم می کند بر برگ گل
دیده شب زنده دار من به من ۱۰

آه سرد و رنگ زردی مانده است
صائب از باغ و بهار من به من ۱۱