غزل ۶۴۴۷ - دیده روشن می شود از خط عنبر یار او

دیده روشن می شود از خط عنبر یار او
می برد زنگ از دل آیینه ها زنگار او ۱

جامه فانوس گردد پرده شرم و حیا
برفروزد از شراب لعل چون رخسار او ۲

کوه تمکینش زبان بند فغان ها گشته است
برنمی آید صدا از کبک در کهسار او ۳

از خرامش بس که کیفیت تراوش می کند
نقش پا رطل گران می گردد از رفتار او ۴

ما به بوی پیرهن کردیم چون یعقوب صلح
وقت چشمی خوش که روشن گردد از دیدار او ۵

بستر آرام پروانه است خواب روز شمع
وای بر آن کس که بیدارست دایم یار او ۶

هر که دارد ناله ای، صائب در آن کو محرم است
بلبل خاموش را ره نیست در گلزار او ۷