غزل ۶۴۵۰ - آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو

آتشین رویی که شد آیینه دل آب ازو
مرکز پرگار حیرت می شود سیماب ازو ۱

نامسلمانی که تسبیح مرا زنار کرد
چون دل قندیل می لرزد دل محراب ازو ۲

گوهری را کز محیط عشق من خوش کرده ام
خاتم جم می شود هر حلقه گرداب ازو ۳

ماه شبگردی کز او ویرانه من روشن است
چاکها در سینه دارد چون کتان مهتاب ازو ۴

گل چه باشد پیش روی لاله رنگش، کز شفق
خون خود را می خورد خورشید عالمتاب ازو ۵

حسن عالمسوز او هر چند در صد پرده بود
سرمه شد در دیده من پرده های خواب ازو ۶

حرف گفتن در میان عشق و دل انصاف نیست
صاحب منزل ازو، منزل ازو، اسباب ازو ۷

از حجاب عشق صائب روی چون خورشید او
رفت در ابر خط و چشمی ندادم آب ازو ۸