غزل ۶۴۶۴ - نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو

نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو
از سبکروحی مگر بر خاک افتد تیر تو ۱

بر شکوهش گر چه تنگی می کند این نه رواق
نیست خالی ذره ای از حسن عالمگیر تو ۲

هست در هر حلقه اش دام تماشایی دگر
دل چسان آید برون از زلف چون زنجیر تو؟ ۳

غمزه ات گردید در ایام خط خونریزتر
می کند زنگار کار زهر با شمشیر تو ۴

گر کند نقاش از بال سمندر خامه را
می شود چون موی آتشدیده از تصویر تو ۵

شیشه دل چون پریزاد ترا گردد حریف؟
برنیاید کوه قاف از عهده تسخیر تو ۶

مانع از جولان نمی گردد شفق خورشید را
خون عاشق چون تواند گشت دامنگیر تو؟ ۷

صائب از رخ گرد می شوید به آب زندگی
می کند چون خضر هر کس سعی در تعمیر تو ۸