غزل ۶۴۷۱ - گر چه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

گر چه شد از سرنوشت من نگارین پای تو
زیر پای خود ندید از سرکشی بالای تو ۱

من چسان دل را عنانداری کنم جایی که هست
کوه طور از وحشیان دامن صحرای تو ۲

گر چه نتوان یافت می دانم به جست وجو ترا
می برم غیرت به هر کس می شود جویای تو ۳

نیست ممکن برندارد سایه خود را ز خاک
سرکش افتاده است از بس قامت رعنای تو ۴

اشک چون پروانه می گردد به گرد او مدام
دیده هر کس که روشن گشت از سیمای تو ۵

از تغافل می کند خون در جگر آیینه را
کی غم عشاق دارد حسن بی پروای تو؟ ۶

چشم آهو گرچه بازیگوش و شوخ افتاده است
پرده خواب است پیش نرگس گویای تو ۷

بی تأمل نقد جان صائب به پایت می فشاند
زیر پای خود اگر می دید استغنای تو ۸